?

Log in

No account? Create an account

gginosyan


Գագիկ Գինոսյանի մատյանը

Հայ է նա, ում համար Հայաստանը լոկ բառ չէ, այլ աղոթք և ռազմակոչ միաժամանակ


Вопрос дня: Учитель года
gginosyan
Да у меня был учитель, и не один. Учитель моих идей и моей души и моего духа-это Гарегин Нжде.        Но жизнь подарила мне лучших учителей нашего времени. Айрик Мурадян, в советское время первый,   а может быть единственный человек каторий начал пропагандировать исконную армянскую культуру, Цовак Амбарцумян, автор очень многих армянских современных танцевальных мелодий. Главнокамандующий нашего добровольческого отряда <Азатагракан Банак>, герой арцахской освободительной войны Леонид Азгалдян, мой непосредственный командир, внук великого армянского зодчего Александра Таманяна, Александра Таманян младший. 
Ну и самый первым моим учителем был мой отец, Мартирос Гиносян, которий с детства воспитывал меня  в национальном духе, воспитывал меня как истинного армянина, который должен жить как армянин, действовать как воин своего народа, защитника его прав, и носителя армянской идентичности, родного языка и национального искусства.
Метки:

Ի' Զե~ն
gginosyan
Ի'   Զ Ե~Ն

Զինաթափ եմ: Զինաթափ բարոյապես` կանգնած երկու զորքի մեջտեղում:
Հերթական անգամ երկրաչափական պրոգրեսիայով թշնամացող երկու բանակ: Երկու բանակ, որոնց ղեկավարները չեն վաստակել սեփական բանակների զորավար կոչվելու իրավունքը, քանզի զորավար չես, եթե նախ և առաջ զորավոր չես:
Իսկ թշնամացող բանակների առաջնորդները ոչ միայն զորավոր չեն, այլև սեփական թուլությունն իրենց բանակներով են փորձում թաքցնել, հոգու մանրությունը` մեծ հավակնոտությամբ:
Մի առաջնորդը տիրացել է բերդապարսպին ազգի, իսկ մյուսն ուղղորդում է ժողովրդի դժգոհությունը:
 Առաջինն իր ստորությամբ վաստակեց իր իսկ ժողովրդով թշնամու բանակ: Եվ ոչ միայն ՙվաստակված՚ հակառակորդի հետ չի էլ փորձում հաշտության եզրեր գտնել, այլ պատրաստ է նրան հաղթել` փլատակների տակ ոչնչացնելով, անգամ եթե այդ  փլատակներն  ՙարարելու՚  համար անհրաժեշտ լինի ազգի բերդապարիսպն ավերակել:
  Երկրորդը երկիրն անդունդի եզրին հասցրել և չի պատրաստվում այլևս հապաղել: Առաջինի ստորությամբ ծնած ժողովրդի դժգոհությունն իրեն բանակ հռչակած` փորձում է ազգի բերդապարիսպն ավերակելով գահին տիրանալ, թեկուզ և այդ կերպ գահն ու երկիրը խամաճիկացնող բռնակապերով օտարի քմահաճույքին շնորհվի:
Այս գահակռվի մեջ տանուլ տրվող երկիր: Եվ ես զինաթափ…
Իսկ ո?ր խոսքերը, ո?ր միտքն ու գաղափարն է, որ կարող է այսօր հնչել իբրև ահազանգ, ի?նչը կսթափեցնի, եթե ոչ առաջնորդների խիղճը ուշագնաց, ապա գեթ այն բանակները, որ անդամահատված խղճով առաջնորդներով են ուղղորդվում:
Անցել է ժամը համբերությամբ զինվելու, իսկ ո?ր գաղափարն է, որով զինվելով` եթե չսթափեցնես էլ, ապա զինաթափես ու բանակազրկես գահակռվի այս գայլավաշտերի առաջնորդներին:
Զինաթափ մնա?լ, թե? օրհասակռվի փողը հնչեցնել:
     Ժա'մն է զինվելու:
         Բայց ինչո?վ զինվել:
Համբերությա?մբ,. գաղափարո?վ, թե?…
                     Ի' Զե~ն…

ՊԱՏԵՐԱԶՄ ԹԵ? ԽԱՂԱՂՈՒԹՅՈՒՆ
gginosyan
 ՊԱՏԵՐԱԶՄ ԹԵ? ԽԱՂԱՂՈՒԹՅՈՒՆ

     Խաղաղապաշտ ու անարի ժողովուրդները տկարանում են և դառնում                                                                           որսը նրանց, որոնց ուժը աճում է և                                                                                                      
                   
ծավալվում` անդիմադրելիորեն:                                                                        
                                                             Գ.Նժդեհ

                                                     
Արցախյան ազատամարտի հետհրադադարյան ամբողջ ժամանակահատվածում քաղաքական և, ինչու-ոչ, ներքաղաքական ետնաբեմերից չի հեռացվել, ՙազատագրված տարածք՚ կոչված մեր հայրենիքի անբաժանելի  մասի արծարծումը: Հաճախ Արցախյան հիմնախնդրի լուրջ քննարկումների թատերաբեմերում  հակառակորդ և միջնորդ կողմերի համար եղել է հիմնական շահարկման առարկաներից մեկը:
Իսկ ՀՀ իշխանությունների դիրքորոշումը, մեղմ ասած, միանշանակ չէ:
Ազատագրված տարածքների հարցը վստահաբար երկրորդական չէ, և հավանաբար հենց նրանից է սկսվելու Արցախյան հիմնախնդրի հանգուցալուծումը: Եվ այս հարցում զիջումը որևէ կողմի համար հիմնախնդրում ընդհանուր զիջման, միգուցե և պարտության հիմքն է լինելու:
Հայրենիքը` Հայաստանի տարածքը միակ բացարձակ արժեքն է, որը որևէ կերպ չի կարող սակարկման  առարկա դառնալ:
Առաջին հանրապետության դասերը հուշում են, թե որքան կարևոր են, առաջին հայացքից աննշան թվացող, տարածքները ընդհանուր ռազմավարական խնդիրների լուծման և ընդհանրապես Հայաստանի անվտանգության ապահովման համար:
1920 թ.-ի օգոստոսին ՀՀ զինվորական նախարար Ռ. Տեր-Մինասյանը, համաձայն բոլշևիկների հետ կնքված զինադադարի, Դրոյի միջոցով հեռագրում էր Կապարգողթի (Զանգեզուր) ընդհանուր հրամանտար Նժդեհին` թողնել Կապանն ու Գենվազը և անցնել Երևան: Բայց վիրավոր Նժդեհը, լինելով  հեռատես քաղաքագետ, չընդունելով ՀՀ զինվորական նախարարի` Զանգեզուրը թողնելու հրամանը և մերժելով Դրոյի առաջարկը` անցնել Երևան ապաքինվելու, նախընտրեց մնալ Սյունիքում և մենակ չթողնել լեռնահայությունը:
Նժդեհը մայրաքաղաքի փոխարեն ընտրեց հայոց լեռները, որպեսզի Ադրբեջանին թողնված մեր Լեռնաշխարհը ուժով կցվեր Հայաստանին: Նա գտնում էր. ՙվտանգի ժամանակ, նման պատմական պայմաններում` ղեկավարի չափանիշը, նրա հարցումը պետք է լինի` ի?նչ կթելադրե երկրիս ու ցեղիս հավիտենական շահը, և ոչ թե միայն օրվա իշխանությունը՚:
Հայոց ռազմի մարգարեն վստահ էր, որ. ՙԿարևորագույն  վայրերի պաշտպանությունը ապահովում են նվազ կարևորների համառ պաշտպանությամբ միայն: Այսպե’ս, և ոչ այլ կերպ: Ըստ իր կարևորության` ՙտաճար՚ է ամեն դիրք, և իբրև այդպիսին պետք է պաշտպանել դա: Չկան ո’չ աննշան դիրքեր, ո’չ էլ աննշան գործեր կռվադաշտում: Այնտեղ կարևոր է նշանակալից ամեն ինչ: Եվ, եթե կա աննշան մի բան, դա էլ հենց մարդկային արյունն է, ան•ամ զորավարի արյունը՚:
Թե Նժդեհի ՙխռովարարություննից՚ ի±նչ շահեց Հայաստանը` գաղտնիք չէ և ոչ մեկի համար:
Պատմությունը ապացուցեց Հայոց Վերջին Սպարապետ Նժդեհի որոշման ճշմարտացիությունն ու քաղաքական հեռատեսությունը և Զանգեզուրը այն հենակետն էր, որի առկայության դեպքում բոլշևիկները կոչնչացնեին ամբողջ Հայստանը: Ով իմանա, թե հակառակ դեպքում բոլշևիկները կհանդուրժեին իրենց կազմում Հայաստանի առանձին հանրապետությունն: Եվ բնականաբար չէր լինի նաև այսօրվա անկախ Հայստանը:
Զուգահեռներ անցկացնելով առաջին Հանրապետության իրադարձությունների հետ հետևություններն ակնհայտ են: Ազատագրված տարածքները ոչ թե պետք է փոխարինել Արցախի անվտանգության և անկախության ճանաչման համար, այլ հենց նրանք են Արցախի ռազմավարական անվտանգության գրավականը: Ընդհակառակը տարածքների հանձնումը կարող է դառնալ Արցախի կործանման, կամ առնվազն նոր ռազմական ընդհարման սկիզբ:
Հայաստանը, հանձնելով ազատագրված տարածքները, Ադրբեջանի միջոցով պատերազմ է հայտարարում Արցախին:
ՀՀ բարձրագույն իշխանությունների պատճառաբանությունները, թե խաղաղությունը շատ թանկ արժե, և անհրաժեշտ է հանուն նրա գնալ փոխզիջումների, շատ թյուր են, քանզի ոչ մի թվացյալ կամ իրական խաղաղություն չարժե հայրենիքի նույնիսկ մի թիզ տարածք: Իսկ զիջումներից խոսում են նրանք, ում համար օտար է Նժդեհյան ուխտը – մեռնել, բայց չնահանջել, երբ Հայաստանին են պաշտպանում: ՙԹող հեռու մնա իր ժողովրդի ղեկավարումից նա, ով մեռնել չգիտե իր հայրենիքի համար՚: Ոչ ոք իրավասու չէ սակարկման դնելու հայրենիքի այն հատվածը, որը մեր սրբազան նահատակների արյունով է ոռոգվել:
Պատերազմ թե? խաղաղություն:
ՙԽաղաղության չարաշահումը  ավելի աղետավոր է քան նույնիսկ պատերազմը՚:
Եվ պատերազմից կարելի է խուսափել ամեն կերպ և ամեն դեպքում, բացի երկուսից, երբ ոտնահարվում է ազգային արժանապատվությունը և երբ վտանգվում է հայրենիքը:
ՙԻրական հերոսները երևան են գալիս վտանգների ժամանակ՚: Վտանգի ժամն է` Նժդեհի հոգեզավակ ՙխռովարարների՚ երևան գալու ժամանակը, նրանց, ով կերազեն Նժդեհյան ՙԻ զե’ն՚ ռազմականչը շրթունքներին մեռնել:      

ԱՊՐԻԼ 24
gginosyan
  ԱՊՐԻԼ   24

                  /Ինչպիսին կլիներ  Գ.Նժդեհի մերօրյա  ելույթը/

Ես ուզում եմ հարցնել այնպես, ինչպես մինչ այժմ  ձեզանից ոչ ոք չի հարցրել, նույնիսկ ինքներդ ձեզ, թեկուզ  մտովի:
Ո?վ է պատասխանատու, ո?վ է մեղավոր  հայոց ցեղասպանության համար:
Մեծամասնությունը կպատասխանի` Իթթիհատական Թուրքիան, քչերը կասեն` Կայզերական Գերմանիան, որի հովանու տակ Թուրքիան կատարեց դարի ոճրագործությունը, ոմանք`  քրիստոնյա Եվրոպան, որն աչք փակեց և դրանով իսկ թույլ տվեց իրադարձություններին զարգանալ ոչ մեզ ձեռնտու  ընթացքով:
Բոլորը բացի մեզանից:
Մեր դժբախտությունների համար մեղավոր են ոչ թե բոլորը բացի մեզանից, այլ նախ և առաջ մենք: Մինչ այժմ  երկու առաքինություն ենք ունեցել - մեր դժբախտոթյունները վերագրել  արտաքին պայմանների և փրկությունը հուսալ արտաքին ուժերից: Աղետալի ինքնաժխտում, որ մեզ հոգեբանորան այնքան անարժեք է դարձրել, որ անգամ մեր դժբախտության մեջ մեղքի որոշ բաժին էլ մեզ տալը  զլանում  ենք: Ամեն ինչ լինում է, գուցե մեզ համար, բայց մեզնից դուրս, անկախ մեզանից:
Դարասկզբին  - հասկանանք այդ - մեզ պատժողը թուրքը չէր, այլ` մեր տկարությունը թուրքի միջոցով:Որտեղ հայը կռվեց  այնտեղ եղավ հաղթանակ կամ պարտություն, բայց ոչ եղեռն: Թշնամին ուներ մեզ բնաջնջելու վճիռ, մենք չունեինք ինքնապաշտպանության ծրագիր և ինքնապաշտպանունակ զենք:
Ինքնապաշտպանություն, - ահա թե ինչ էր թելադրում ժամանակն ու պրոգրեսը: Զուրկ է մի ժողովուրդ ինքնապաշտպանության ընդունակությունից - նշանակում է նա զուրկ է ամեն առաքինությունից, զուրկ •ոյության բարոյական իրավունքից:
ՙԻնքնապաշտպանություն, - դա միակն է արվեստներից, որի թերությունները գրչի, վրձնի, մուրճի փոխարեն սրբագրում է թշնամու արյունոտ սուրը՚:
Սեփական ուժերով ինքնապաշտպանվելու անընդունակ ժողովուրդները պատժվում են մահվամբ: Ինքնապաշտպանությունը ոչ թե բնական  իրավունքն է յուրաքանչյուր ժողովրդի, այլև պարտականությունը:
Իրավունքը ուժի հասկացողություն է և ոչ տրամաբանական:
Դատապարտված է մի ժողովուրդ, եթե  նա իրավունքը զոհաբերում է իր հանցավոր հանգստին և ոչ ընդհակառակը:
Եվ իրավունքը միայն քրտինքով  չէ  որ վաստակվում է, այլ նախ և առաջ արյունով: Թուլությունը չէ որ կոչված է սնուցանելու  իրավունքը , այլ ուժը, և իհարկե ոգու զորեղությունը: ՙԱմեն ոք իրավասու է  անել այն ամենը, ինչի համար ի զորու է պատասխանատու լինել՚:
Ի վերջո ՙուժն է ծնում իրավունք՚:
Հաղթում է ուժեղը, և ոչ արդարը: Վայ թույլերին:
Եղիր այնքան ուժեղ, խրատում է պատմությունը, որ թշնամիդ չհանդգնի հարձակվելու:ՈՒժեղինն է  աշխարհը, հայրենիքը, ազատությունը և ամեն ինչ:
Եղիր ուժեղ և ուժիդ ապացույցը տալու համար ցույց տուր երկու բան, առաջինը, որ գիտես մեռնել գիտակցորեն կռվում, գործուն և իմաստալի մահով, և որ  գիտես մեռցնել:
Հարձակվում է նա ով իրեն ուժեղ և պատրաստ է զգում հարձակվելու`  լավագույն պաշտպանողականը համարելով նախահարձակողականը:
Հարձակվում է նա ով իր դիմաց թուլություն է տեսնում:
Եվ պատերազմը գալիս է հակառակ մեր ցանկաության, որովհետև հակամարտության օրենքն է կառավարում աշխարհը: Մենք  պարտվեցինք և մեր պարտությունները հոգեբանական էին, պարտվեցինք ոչ թե նրա համար, որ թվապես  ու  տեխնիկապես թույլ էինք տկար, այլ որովհետև այդպիսին էինք հոգեպես:
Հաղթանակում կամ պարտվում է նախ ոգին, ապա հետո նյութեղեն զենքը:
Մեր դժբախտությունների համար պատասխանատու ենք ազ•ովի, բայց պատասխանատվության առյուծի բաժինը մտավորականությանն է:
Ժողովրդի ճակատագրի դարբինը նրա մտավորականությունն է: Միևնույն ժողովուրդը` նայած իր ղեկավարներին, կարող է և հրաշագործություններ կատարել, և խայտառակորեն ծունկի գալ հակառակորդի առաջ:  
Ցավոք  բարձունքի վրա չգտնվեց  մեր մտավորականությունը: Չկարողացավ պայքարի ոգի ներշնչել ժողովրդին, չկարողացավ վճռական մենակի հոգեբանություն ներարկել, այլ ընդհակառակը` ժողովրդին, փրկությունը արտաքին ուժերից հուսալու ճանապարհին կանգնեցրեց, ինչով և մեղսակից դարձավ ազգային ողբերգությանը` շեղելով ժողովրդի ուշադրությունը իր փրկության միակ զենքից – ինքնապաշտպանությունից:
Չկարողացան նաև հայրենասիրություն  և  հայրենապաշտություն ավելացնել ժողովրդի հոգու ծալքերում: Հայրենասիրությամբ են ապրում ազգերը և կործանվում նրա պակասից: Ազգերն ապրում են քանի դեռ նրանց մեջ ապրում է երկու բան` պայքարի իմաստուն բնազդը և զոհաբերելու ներքին հոժարությունը: Հայրենասիրությամբ լցված ազգերը դեպքերի խաղալիքը չեն, այլ նրանց հրամայողը:
Հիրավի   արդարացի  է  մտավորականությանը     տրված    գնահատականը -ստամտավորականություն: Որովհետև չկարողացավ հայ մտավորականությունը կատարել իր վրա դրված պատմական առաքելությունը, այլ սերմանեց մեր մեջ լալկանություն և քաղաքական մուրացիկություն, և մեր դրոշի վրա հաղթանակներ գրանցելու  փոխարեն մեր թշվառությունն ու դժբախտությունը գրանցեցին:
Եվ զոհերից բոլորը չէ, որ անմեղ նահատակներ են: Վատություն էր վայել, երբ զորեղ, հարվածող բազուկներ ունեինք, բայց թուլակամ  ոգի: Եվ ոչ միայն կորցրեցինք մեր հայրենին , այլև շատերը ընկան պատվազուրկ և անարգ մահով:
Անմեղ են միայն նրանք, որոնք ընկան մարտնչելիս, զենքը ձեռքին և  չանարգված, և ընդունեցին                                                                          մահը որպես վեհագույն պարգև հանուն հայրենյաց:
Այժմ ցեղասպանությունը ճանաչելու խնդրանքով աշխարհին դիմելու փոխարեն պետք է վրեժխնդրությամբ  լցված զորեղանանք ամեն օր, ամեն ժամ, որպեսզի մաքրենք  մեր դրոշի պղծվածությունը և մեր ազգին հասցված անպատվությունը:
Այո, մեր ազգի խայտառակությունն է ցեղասպանությունը, և ոչ ամբողջ աշխարհին ներկայացվելիք պահանջատիրական իրավունք: Ժամն է, որ այսուհետ մեզ հիշեն ոչ որպես դարասկզբին  ցեղասպանված, խոշտանգված և անարգված, այլ դարավերջին հաղթանակած, զորեղացած և փառքով պսակված մի ազգ:
Եվ այսուհետ մեր դրոշի վրա հաղթանակներ պիտ գրանցենք, և ՙ խաչքար – մահարձանների և եղեռնի զոհերի հուշահամալիրների փոխարեն հաղթակամարներ պիտ կերտենք՚:
Մտավոր կարճատեսություն է չհասկանալ, թե անվերջ ու անդադրում վերանորոգություն է կյանքը: Ընդունակ է մեր ազգը վերանորոգման, և մեր հավերժ վերանորոգության ապացույցը տալու  համար ժամն է, որ հանենք տառապյալի փշեպսակը մեր ճակատից, և ապացուցենք, որ մեր  ճակատը արժանի  է միմիայն հաղթողի վեհագույն  փառապսակի: